Zimą wiewiorka żywi się nasionami drzew iglastych, szczególnie
świerków. Po zerwaniu szyszki obraca ją szybko w łapkach, odrzucając
łuski jedne po drugich. Cżesto wyrzuca szyszkę, zanim jeszcze dokład-
nie ją oczyści. U stóp drzewa niejednokrotnie znajduje się resztki
łuskanych szyszek. Prawie w całości są one pogryzione, z wyjąt-
kiem wierzchołka, na którym tworzy się charakterystyczny pióropusz.
W czaszce wiewiórki zauważyć można wielkie siekacze (zęby przed-
nie), które rosną bez przerwy i ścierają się podczas gryzienia.
Ostre pazury zapewniają doba przyczepność do kory. Puszysty ogon
służy do utrzymania równowagi, Widzimy także ślad odbity w śniegu.
Po około 40-dniowej ciąży rodzi się w gnieżdzie od 3 do 6 małych
wiewiórek. To wydarzenie ma miejsce w maju lub w kwietniu i między
czerwcem a sierpniem. Małe są nie owłosione i ślepe, ważą 12 gra-
mów, ale mają już "wąsy".
 
Wiewiórka zjada żołędzie, orzechy, buczynę, ównież grzyby, pędy
pąki, bulwy, owady, a czasem na wiosnę jaja i pisklęta wróblowatych.
Odrywa korę z górnej części pnia (przede wszystkim sosny) i obcina
koniuszki galęzi świerkowych. Zdarza się, że robi zapasy, gdy jest
bardzo dużo żywności, ale nie czyni tego regularnie.

Wiewiórka - Strona 1  W borach i w lasach