Wiosną samiec buduje kilka zawiązków gniazda (z których samica
wybierze tylko jedno) z mchu, zwiędłych liści, źdźbeł suchej trawy
i z cienkich gałążek. Buduje je blisko pnia, w otwartych szałasach,
w szopach, w zagłębieniach w murze, pod dachem, między łodygami
pnącego bluszczu. Dobrze ukryte gniazda mają wygląd kuli z okrągłym
małym otworem.
Krótkie skrzydła nie pozwalają strzyżykowi szybko latać. Łapki ma on
dość duże. Nad okiem widzimy jasną brew, Dziób jest cienki i delikat-
ny, ponieważ strzyżyk żywi się owadami, pająkami i miękkimi jagoda-
mi. Samiec i samica mają takie samo ubarwienie.
Jaja strzyżyka mają wymiary 16,5 mm na 12,5 mm i średnio ważą 1,3
grama! Wysiaduje je samica, sama też zajmuje się karmieniem piskląt.
Młode opuszczają gniazdo, gdy mają od dwóch do trzech tygodni.
Poznaje się je po wyjątkowo krótkim ogonie.
 
Z powodu niewielkiego wzrostu strzyżyka myli się często z mysi-
królikiem. Mysikróliki mają upierzenie jasne z odcieniem zielonkawym,
a na głowie żółte i pomarańczowe pręgi. Prawie zawsze przebywają na
wysokich gałęziach drzew iglastych, gdzie trudno je zauważyć. Do-
chodzą do nas tylko ich wysokie dźwięki. W Europie żyją 2 gatunki
z tego rodzaju: mysikrólik i zniczek.

Strzyżyk - Strona 1  W borach i w lasach