Nora, w której spędza dużą część swojego, życia, może mieć
złożoną budowę i kilka wylotów. Jest wygrzebana w suchej
piaszczystej ziemi. Królik kopie przede wszystkim przednimi
łapami tylnymi, odrzuca wygrzebaną ziemię. Nie ma on czym się bronić
przed swoimi prześladowcami, takimi jak lis, łasica, gronostaj, myszołów,
orzeł i inne wielkie ptaki drapieżne.
Króliki odróżniają się od innych gryzoni długością uszu,
krótkim ogonem i siekaczami ( 2 małe i 2 duże ) w górnej
szczęce. Ich łapy zaopatrzone są w potężne pazury. Królik
ma długie wąsy i oczy w kształcie migdałów.
Samica wydaje na świat 3-7 króliczków w norze - małej jamie
o długości od 30 do 90cm, wysłanej trawami i resztkami sierści.
W momencie urodzenia króliki są śłepe i nagie, podczas gdy
zajączki są pokryte futerkiem, dobrze widzą i chodzą.
 
Myxomatoza powoduje śmierć królika w ciągu 10 -12 dni od
chwili zarażenia. Ta straszna choroba objawia się obrzękiem
czoła, pyszczka i oczu. Powieki puchną i zwierzę ślepnie.
Wirus tej chroroby został odkryty w 1898 r. orzez Brazylijczyka
Sanarelliego. We Francji myxomatoza szalała na początku lat
pięcdziesiątych.

Dziki królik - Strona 1  W borach i w lasach